मध्यमवर्गीय कुटुंबांसाठी आर्थिक चिंतेचा एक ठरलेला पॅटर्न असतो. जेव्हा ताटातील अन्नापासून दैनंदिन गरजांच्या किमती वाढतात, तेव्हा आपण सर्वात आधी हे पाहतो की ‘अल्ट्रा-रिच’ म्हणजेच अब्जाधीशांनाही काही फरक पडत आहे का? तिथे समाधान मिळाले नाही, तर अर्थशास्त्रज्ञांच्या भविष्यवाण्या शोधतो. जेव्हा ते धोक्याची घंटा वाजवतात, तेव्हा शेवटची आशा पगारावर येऊन थांबते. पण जेव्हा कंपन्या पश्चिम आशियातील तणावाचे कारण सांगून पगारवाढीवर बंदी घालतात, तेव्हा सामान्य माणूस आपल्या नशिबाला दोष देण्याशिवाय काहीच करू शकत नाही. महागाईच्या या फटक्याचा अनुभव मला गेल्या गुरुवारी एका पितळाच्या दुकानात आला. मी माझ्या देवासाठी एक छोटा दिवा खरेदी करायला गेलो होतो, ज्याची किंमत 2022 च्या तुलनेत दुप्पट झाली. दुकानदाराकडे ठरलेले उत्तर होते- ‘युद्धामुळे धातूचे दर वाढले, पितळाचे दरही वाढत आहेत.’ मुंबईपासून 160 किमी अंतरावर नाशिकमध्ये बनलेल्या दिव्यासाठी हा तर्क पटणारा नव्हता, पण खिशावर याचा थेट परिणाम झाला होता. मी दुकानात असतानाच फोनवर एक नोटिफिकेशन आले, गुची, केअरिंग आणि हर्मिससारख्या लक्झरी ब्रँड्सनी इशारा दिला आहे की इराण संघर्षामुळे मिडल-ईस्टच्या श्रीमंतांनी हात आखडता घेतला आहे. जेव्हा मोठे लक्झरी ब्रँड्स 6% जागतिक बाजारपेठेच्या वाट्याबाबत चिंतेत असतात, तेव्हा आपल्यासारख्या सामान्य लोकांसाठी परिस्थिती अधिक गंभीर बनते. वॉल स्ट्रीट जर्नलच्या ताज्या सर्वेक्षणात 73 अर्थशास्त्रज्ञांनी इशारा दिला आहे की खाण्यापिण्याच्या आणि ऊर्जेच्या किमती सोडल्या तरी महागाई कायम राहील, विकास मंदावेल आणि नवीन नोकऱ्यांच्या संधी कमी होतील. आता प्रश्न हा आहे की आपला पगार या वेगाने वाढला का? याचे उत्तर कॉर्पोरेट टेबलवर तुमची खुर्ची कुठे आहे यावर अवलंबून आहे. अमेरिकेच्या आकडेवारीनुसार, मॅन्युफॅक्चरिंग सेक्टरमध्ये खालच्या स्तरावर 3.5% वाढ झाली, तर मध्यम व्यवस्थापनाने 4.5% ची सर्वाधिक वाढ मिळवली. उच्च व्यवस्थापनाची 3.9% वाढ त्यांच्या मोठ्या बेसमुळे प्रत्यक्ष रकमेच्या बाबतीत सर्वात मोठी ठरली. मध्यमवर्गीयांसाठी हे गणित जुळतच नाही
Source link
