पोलिसांनी दाखल केलेल्या आरोपपत्रानुसार, मोहम्मद शरीफुल इस्लाम शहजाद यांने पोलिसांना सांगितले की तो फक्त भारतीय पासपोर्ट मिळवण्याच्या उद्देशाने भारतात आला होता. त्याने सांगितले की, बांगलादेशी नागरिकांच्या तुलनेत भारतीय नागरिक म्हणून परदेशातील वर्क व्हिसा मिळवणे सोपे जाते. त्याला आधी आधार आणि पॅन कार्ड मिळवायचे होते आणि त्यानंतर तो पासपोर्टसाठी अर्ज करणार होता.

१६ जानेवारी रोजी वांद्रे येथील सैफ अली खानच्या घरात दरोड्याच्या प्रयत्नात झाला होता, यावेळी सैफ अली खान हा गंभीर जखमी झाला होता. जखमांमधून रक्त वाहत असताना त्याला लिलावती रुग्णालयात दाखल करण्यात आले होते. त्यानंतर ५ दिवसांनी त्याला घरी सोडण्यात आले. या प्रकरणी हाल्ल्याच्या तीन दिवसांनंतर पोलिसांनी ठाणे येथून शहजाद याला अटक करण्यात आले.

शहजाद याने पोलिसांना सांगितले की तो बांगलादेशातील झालकाठी जिल्ह्यातील रहिवासी असून सैफवर हल्ला झाला त्याच्या आठ महिन्यांपूर्वी तो बेकायदेशीर पद्धतीने भारतात आला होता. तो १५ दिवस कोलकाता येथे राहिला त्यानंतर गितांजली एक्सप्रेसने प्रवास करून तो मुंबईला आला.

तो मुंबईतील एका हॉटेलमध्ये काम करू लागला आणि १५ जानेवारीच्या दिवशी त्याने सुट्टी घेतली. “मला बरे वाटत नव्हतं आणि मला पॅन कार्ड आणि आधार कार्ड बनवून घ्यायचे होते,” असे त्याने सांगितले. यासह त्याने आपण कोणाशीतरी बोलला आहोत ज्याने बनावट कागदपत्रांसाठी ३० हजार रूपयांची मागणी केली, असेही सांगितले होते. शहजादने पोलिसांना सांगितले की त्याने कागदपत्रे बनवण्यासाठी लहानशी चोरी करण्याची योजना आखली होती.

त्या रात्री नेमकं काय झालं?

शहजाद याने पोलिसांना सांगितलं की, तो सैफ अली खान राहतो त्या इमारतीला लागून असलेल्या इमारतीच्या छतावर गेला. तेथून त्याने सैफच्या इमारतीच्या परिसरात उडी मारली. त्यानंतर इमारतीच्या मागील बाजूला असलेल्या पायऱ्यांवरून तो वर गेला, तेथे त्याला सुरक्षा जाळी आढळली. त्यानंतर त्याने कटर वापरून एअर कंडिशनिंग डक्टमध्ये प्रवेश मिळवला. त्यानंतर तो बाथरूममधून सैफ अली खानच्या घरात प्रवेश केला.

जेव्हा तो घरात शिरला तेव्हा घाबरलेल्या आयाने त्याला काय हवे आहे असे विचारले. शहजादने १ कोटी रुपयांची मागणी केली. यावेळी सैफ अली खानने खोलीत प्रवेश केला आणि त्याला पकडले. “मी पळून जाण्यासाठी त्याच्यावर चाकूने वार केले. त्याच्या पाठीवर आणि हातावर वार केले. नंतर त्याची पकड सैल झाली. त्याने मला खोलीत ढकलले आणि दार बंद केले. पण मी खिडकीतून पळून गेलो आणि पाईप वरून खाली उतरलो. मी खाली कपडे बदलले आणि बस स्टॉपवर पळून गेलो आणि तिथेच झोपलो. नंतर मी वांद्रे स्टेशनला गेलो,” असे शहजादने सांगितल्याचे आरोपपत्रात म्हटले आहे.

महाराष्ट्र कल्चरल सेंटर आणि पुणे गॅलरी ऑफ व्हिज्युअल आर्ट यांच्यातर्फे आयोजित कार्यक्रमात प्रसिद्ध वास्तुरचनाकार नरेंद्र डेंगळे यांनी संपादित केलेल्या ‘महाराष्ट्रातील वास्तुकला : परंपरा आणि वाटचाल’ या द्विखंडात्मक ग्रंथाचे प्रकाशन डाॅ. सदानंद मोरे यांच्या हस्ते करण्यात आले. त्यावेळी मोरे बोलत होते. ज्येष्ठ साहित्यिक-अभ्यासक डॉ. रमेश वरखेडे, प्रमोद काळे, नितीन हडप, ग्रंथाचे संपादक नरेंद्र डेंगळे, सहसंपादक मीनल सगरे, चेतन सहस्रबुद्धे आणि पुष्कर सोहोनी या वेळी उपस्थित होते.

कार्यक्रमात पुस्तकाच्या चर्चासत्राचे आयोजन करण्य़ात आले होते.

मोरे म्हणाले, ‘निवारा ही माणसांची आदीम प्रेरणा आहे. निवाऱ्यासाठी वास्तू बांधली जाते, घडवली जाते. वास्तू घडताना माणसाच्या मूलभूत धारणा, संकल्पना, प्रतीके, मिथके इत्यादी प्रेरणा त्या वास्तुरचनेवर परिणाम करतात. त्यामुळे वास्तू ही त्या समाजाचा ऐतिहासिक वारसाही असते.’

‘वास्तूमध्ये माणसाच्या वैचारिक प्रवाहांबरोबरच त्याच्या गरजाही दिसत असतात. वास्तू वेगवेगळ्या प्रकारच्या वैशिष्ट्यांनी सिद्ध होत असते. मूलभूत धारणांना ओलांडून वास्तूकडे पाहावे लागते. माणसाचे विचार, भौगोलिक स्थानिकता, तत्त्वज्ञान-विचार प्रवाहांना वास्तूू सामावून घेत असते. या पुस्तकात वास्तुरचनेचा, वास्तुकलेचा सर्वांगाने आढावा घेण्यात आला आहे. वास्तूकडे पाहण्याची सर्वसमावेशक दृष्टी यातून नक्कीच मिळेल,’ असे मत वरखेडे यांनी व्यक्त केले.

डेंगळे म्हणाले, ‘शाश्वत विकासाची कल्पना ही पूर्वीपासूनच आपल्या परंपरेत आहे. वास्तुकलेतही ही संकल्पना सहज आढळते. अनेक जून्या वास्तू आजही टिकून आहेत. तोडून टाकणे, उद्ध्वस्त करणे सहज सोपे असते. मात्र, निर्मितीसाठी कष्टाची आवश्यकता असते. त्यामुळे पुनर्विकासामध्ये शाश्वततेचा पुनर्विचार करणे गरजेचे आहे.’