एन. रघुरामन यांचा कॉलम: ‘जेन झी’चे सपर क्लब आमच्या नवरात्रांपेक्षा वेगळे नाहीत!

गोवा आणि आसाममधील प्रत्येकी दोन, ऑस्ट्रेलियातील पर्थ आणि दक्षिण आफ्रिकेतील केपटाऊनमधील प्रत्येकी तीन, सॅन फ्रान्सिस्कोमधील दोन अमेरिकन, उत्तर लंडनमधील दोन ब्रिटन, दुबईचा रहिवासी आणि मी एकमेव मुंबईकर. त्या आठवड्याच्या शेवटी एका खास बनवलेल्या हॉटेल रेस्टॉरंटमध्ये गेलो होतो. त्या सकाळपर्यंत आम्ही मित्र नव्हतो. पण नंतर आम्ही सर्वांनी आमचे पेय घेतले आणि बोट रेसनंतर टेबलावर बसलो.

आमचे हात जळत होते आणि शरीराचा बराचसा भाग भिजला होता. पण आमचा उत्साह उंचावला होता. त्या टेबलावर आम्हाला एकत्र का आणले? दोन तासांहून अधिक काळ एकाच बोटीत बसणे. हो, चीनमध्ये याला ड्रॅगन बोट रेस म्हणतात आणि भारतात, विशेषतः केरळमध्ये याला स्नेक बोट रेस म्हणतात. अशा स्पर्धांमध्ये तुम्ही काय करता, तुमचे स्थान काय आहे आणि तुम्ही किती वेळा प्रवास करता याची कोणालाही पर्वा नसते. ते फक्त पाण्यातून वेगाने कसे जायचे यावर लक्ष केंद्रित करतात.

नैसर्गिक सौंदर्य असूनही केरळमध्ये मित्र बनवणे सोपे नाही. हा एक असा प्रांत आहे, जो स्थानिक भाषा येत नसल्यास तुम्हाला वेगळे पाडू शकतो. पण त्या दिवशी आम्ही सर्वजण दोन तासांपेक्षा कमी वेळात मित्र झालो. कारण आम्हाला माहीत होते की आमच्यापैकी एकाचे निधन हे आमच्या सर्वांचे वैयक्तिक नुकसान होईल म्हणून आम्ही एकमेकांना मनापासून मदत केली.

त्या दिवशी आम्ही सर्वात वयस्कर क्रूमध्ये होतो. आमच्या क्रूमध्ये दुबईचा रहिवासी 24 वर्षांचा, सर्वात तरुण सहभागी आणि 69 वर्षांचा एक इंग्रज होता. बोटीच्या डेकवर, आयोजक इतर सहभागींना मदत करत असताना त्या वयस्कर इंग्रजाने जबाबदारी घेतली. तो केवळ मजबूत हात असलेला रग्बी खेळाडू नव्हता, तर तो नौकानयनातील सर्वोत्तम तज्ज्ञांपैकी एक होता. नौकानयन सुरू होताच त्याने आम्हाला काय करायचे ते लगेच शिकवले. म्हणूनच आम्ही त्या दिवशी जिंकलो. विजयानंतर आम्ही विजयी मेजवानीसाठी गेलो. मित्र बनवले. एक व्हाॅट्सॲप ग्रुप तयार केला आणि रात्रीच्या जेवणानंतर आम्ही आमच्या कथा शेअर केल्या. आम्ही एकमेकांना आम्ही जगण्यासाठी काय करतो ते सांगितले. त्यापैकी काही खूप श्रीमंत होते आणि काहींनी नुकतेच त्यांचे जीवन घडवण्यास सुरुवात केली होती. पण तो व्हाॅट्सॲप ग्रुप अजूनही माझ्या मोबाइल फोनवर सर्वात सक्रिय आहे.