गोष्ट सांगतो ऐका…: जेवण झालं का?

जयंती मानवची वाट बघून कंटाळली. तिनं सहज त्याचं व्हाट्स अॅप बघायला सुरूवात केली. त्यात एक नंबर ‘जेवण झालं का?’ नावानं सेव्ह केलेला होता. उत्सुकता म्हणून ती चॅट बघू लागली. हिंदीत गप्पा होत्या. मानवने लिहिलं होतं, ‘कब आओगी? इधर मेरी जान जा रही हैं यार..’ त्यावर तिचा रिप्लाय होता, ‘आ रही हूं बाबा.. दस मिनिट..’ हे वाचून जयंतीला जरा धक्काच बसला…

मानव आणि जयंतीची ओळख होऊन वर्ष झालं आणि त्याच दिवशी मानवने तिला प्रपोज केलं. जयंतीने नाही म्हणण्याचा प्रश्नच नव्हता. खरं तर प्रपोज ही फक्त औपचारिकता होती. दोघांना एकमेकांच्या मनाचा अंदाज खूप दिवसापासून होता. एकाच कंपनीत असल्याने रोज सोबत असायची. मानव पुण्यात एकटाच राहायचा. घरचे संगमनेरला होते. त्यांना पुण्यात यायची इच्छा नव्हती. जयंती मुळची पुण्यातली. दोघांनी लग्न करायचा निर्णय घेतला, तरी घरच्यांना पण सगळं माहीत होतं. त्यांची तक्रार नव्हती. मुळात मानव अतिशय मनमिळावू. दिसायलाही देखणा. जयंतीचा स्वभाव पण प्रेमळ. दोन्ही घरच्यांनी तयारी सुरू केली. एरवी लग्नात मुलीकडचे किती खर्च करणार आणि मुलाकडचे किती खर्च करणार, असा प्रश्न असतो. पण इथे प्रकार वेगळा होता. दोन्ही घरचे लोक, सगळा खर्च आम्हीच करणार, म्हणून अडून बसले होते. मानव आणि जयंती दोघेही उत्साहाने लग्नाचा हॉल, लग्नपत्रिकेचं डिझाइन, पाहुण्यांची यादी या सगळ्या गोष्टी करत होते. हळूहळू कंपनीतल्या कामापेक्षा दोघं लग्नाच्या कामात जास्त अडकत चालले होते. रोज संध्याकाळी त्यांच्या आवडत्या कॅफेत सगळी चर्चा आणि नियोजन चालायचं.

आजही मानव आणि जयंती कॅफेत बसले होते. मानवने एक नवीनच डिझाइन बघितलं होतं लग्नपत्रिकेचं. ते तो जयंतीला मोबाइलवर दाखवत होता. एवढ्यात मानवचे कॉलेजमधले प्राध्यापक तिथे आले. मानव धावतच त्यांच्याकडे गेला. पाया पडला. प्राध्यापक मानवला भेटून खूश झाले. चौकशी सुरू झाली. कॉलेजच्या काळातल्या आठवणी निघाल्या. मानव त्यांची जयंतीशी ओळख करून द्यायला उत्सुक होता. पण, अचानक प्राध्यापकांनी विषय काढला. ‘तू त्या अबोलीशीच लग्न केलंस का मग?’ मानव लाजला. म्हणाला, ‘सर, ती पोरांनी उठवलेली अफवा होती. आमची फक्त ओळख होती. खरं तर भांडणच होतं..’ प्राध्यापक हसले. आता मानवला कळेना की काय बोलायचं? आणि अशावेळी जयंतीशी ओळख करून देणं अजूनच रिस्की होतं. दोघे कॉलेजच्या काळातल्या गप्पा मारत बसले.

इकडं जयंती मानवची वाट बघून कंटाळली. तिनं सहज त्याचं व्हाट्स अॅप बघायला सुरूवात केली. त्यात एक नंबर ‘जेवण झालं का?’ नावानं सेव्ह केलेला होता. उत्सुकता म्हणून ती चॅट बघू लागली. हिंदीत गप्पा होत्या. मानवने लिहिलं होतं, ‘कब आओगी? इधर मेरी जान जा रही हैं यार..’ त्यावर तिचा रिप्लाय होता, ‘आ रही हूं बाबा.. दस मिनिट..’ जयंतीला जरा धक्काच बसला. प्रोफाइल फोटो एका मुलीचा होता, जिचं नाव मानवने ‘जेवण झालं का?’ असं सेव्ह केलं होतं. जयंतीने पुढं वाचायला सुरूवात केली. मानवने लिहिलं होतं, ‘फ्रीजमें पिझ्झा रखा हैं तुम्हारे लिये. यादसे खा लेना..’ एक मेसेज होता, ‘आज लेट होगा. पापा आये हैं घर पर..’ मग एके ठिकाणी मानवने त्या मुलीला लिहिलं होतं, ‘कल दिल खुश हो गया.. कमाल हो तुम!’ जयंतीचा संताप वाढत चालला होता. तिला वाटत होतं आताच्या आता मोबाइल फोडून टाकावा. पण, तिनं मोबाइल तसाच ठेऊन दिला. पुढं वाचायची तिची इच्छाच नव्हती. एक व्हॉइस मेसेज होता. जयंतीने आवाज कमी करून ऐकला.. त्यात ती मुलगी म्हणत होती.. ‘सॉरी. आज नहीं आ सकती?’ आता जयंतीच्या डोळ्यात अश्रू आले. ती काही वेळ बघत राहिली. खाना खाया? खाना हो गया? आज क्या बनाया? असे कितीतरी मेसेज दिसू लागले. डोळ्यातल्या पाण्यामुळे ते सगळे मेसेज धूसर होत गेले. आता आपण मोठमोठ्याने रडू असं तिला वाटू लागलं. तिनं मानवचा मोबाइल तसाच ठेवला आणि निघून गेली. मानव पाठमोरा असल्यानं त्याच्या लक्षातही आलं नाही. तो प्राध्यापकांशी बोलत राहिला. पाच मिनिटाने त्याने वळून बघितलं, तर जयंती तिथे नव्हती.

त्याला वाटलं वॉशरुममध्ये असेल. तो एकटाच बसून राहिला. मध्येच त्याला फोन आला. आई होती. आईने विचारलं, ‘काय झालं?’ मानव म्हणाला, ‘कुठं काय झालं?’ आईने त्याला सांगितलं की, जयंतीच्या घरून लग्न मोडल्याचा मेसेज आलाय… मानव हादरून गेला. तो म्हणाला, ‘जयंती माझ्यासोबत आहे. ते गंमत करत असतील. थांब, मी तुला फोन करतो..’ मानव काही वेळ वाट बघत राहिला. वॉशरुमकडे गेला. पण तिथं कुणीच नव्हतं. त्यानं जयंतीला फोन केला. पण, तिनं फोन बंद केला होता. आता मानव खूप अस्वस्थ झाला. बाहेर पडला. जयंती कुठं दिसत नव्हती. तो चालू लागला. जयंती आसपास कुठंच नव्हती. त्यानं तिच्या घरी फोन केला. जयंतीच्या आईने अतिशय रागात बोलायला सुरूवात केली. मानवला काहीच कळत नव्हतं. फक्त एवढं लक्षात आलं की, जयंतीने घरी फोन करून सांगितलंय की, मला मानवशी लग्न करायचं नाही. त्याचं कुठल्या तरी मुलीबरोबर अफेअर आहे. मानव हैराण झाला. विचार करत राहिला. जयंतीने प्राध्यापकासोबतच्या गप्पा ऐकल्या असतील का? का प्राध्यापकांनी तिला आधीच सांगितलं? त्यांची तिची आधीची ओळख तर नाही? त्याने काही अंतरावर एका टेबलपाशी कॉफी घेत असलेल्या प्राध्यापकांकडे पाहिलं. ते त्याच्याकडं बघून हसत होते. मानवला मनातून संताप आला. पण, त्यानं आधी जयंतीशी बोलायचं ठरवलं.

जयंतीने खूप विनवण्या केल्यावर मानवशी बोलायचं ठरवलं. ती तिच्या रूममधून बाहेर आली. मानवला शांतपणे म्हणाली, ‘तुझ्या व्हाट्स अॅपमध्ये ‘जेवण झालं का?’ नावाने कुणाचा नंबर सेव्ह केलाय? ती कोण आहे? मी तुमच्या सगळ्या गप्पा वाचल्या..’ एवढा वेळ भयंकर अस्वस्थ असलेला मानव हसू लागला. जयंतीच्या आई-वडिलांना हे अजिबात आवडलं नाही. ते ओरडले. पण, मानवचं हसू काही केल्या थांबत नव्हतं. जयंती आता आणखी भडकली. रडू लागली. मानव कसाबसा स्वतःला सावरत तिला म्हणाला, ‘आधी तिच्याशी बोल..’ मानवने नेहाला फोन लावला. नेहाने फोन उचलला.

‘हॅलो’ म्हणाली. मानव म्हणाला,“तुम्हारी भाभीसे बात करो. उनको बताओ, तुम मुझे खाना खाया क्या, क्यों पूछती हो?’ नेहा बोलू लागली.. ‘भाभी मैं रोज खाना बनाती हूं. मगर रोज खाना बचता है. आप जल्दी आ जाओ. फिर देखते हैं खाना कैसे बचता हैं?’ मानव म्हणाला, ‘तुम क्या करती हो ये तो बताओ?’ नेहा म्हणाली, ‘मैं खाना बनाने का काम करती हूं..’ मानवने बाकी काही बोलून फोन कट केला. जयंतीच्या लक्षात आलं की, आपण किती मूर्खपणा केलाय. स्वतःच्या वेडेपणाचं आता तिला हसू येऊ लागलं. जयंती मानवजवळ बसून त्याला ‘सॉरी’ म्हणाली. आई-बाबा आपल्या कामाला लागले. जयंती पुन्हा मानवला म्हणाली, ‘ते काहीही असलं, तरी माझ्याशिवाय कुणाशीही एवढ्या लाडात बोलायची गरज नाही.’ मानवने हसत हसत तिला जवळ घेतलं. हळूच काहीतरी आठवल्यासारखं जयंती म्हणाली.. ‘जेवण झालं का?’

गोष्ट सांगतो ऐका
अरविंद जगताप
jarvindas30@gmail.com